ด้วยหน้าที่ที่ออกจะเป็นแนวกรรมกร เน้นใช้แรงงานเป็นหลัก พบว่าตัวเองเหนื่อยกายมากในช่วงนี้ เท่านั้นไม่พอ ยังต้องประสบกับความเหนื่อยใจจากการแบกอะไรหลายๆ อย่าง ใครว่ากรรมกรในห้องแอร์ไม่ต้องแบก ความคาดหวัง ความกดดัน ความอ้วน อันหลังไม่เกี่ยว
ผมเป็นคนที่ชอบฟังเพลง ฟังอย่างบ้าคลั่งประมาณนึง มียุคนึงที่ซื้อเก็บแทบทุกอัลบั้ม ในยุคที่เป็นเทปอยู่ จะฉลองล้านตลับ ไม่ครบล้าน พวกนี้ผมเคยแลกมันมาด้วยเงินที่ผมมีมาหมดแล้ว
เมื่อคืนนั่งดูรายการของทรูช่อง X-Zyte เกี่ยวกับบริษัทที่ญี่ปุ่น ได้ยินคำหลักของรายการตอนนี้ชื่อว่า Nomication ฟังตอนแรกก็ไม่เข้าใจหรอก นึกว่ามันคือการหานอมินี่เปล่าวะ 555 ด้วยความสงสัยก็เลยนั่งดูจนจบ เลยขอเอามาบ่นในนี้หน่อย
ด้วยความที่ตัวเองดู TED Talk (ที่ไม่ใช่ไอ่หมีบ้องยา) มาบ้าง เลยมีความรู้สึกว่า สักครั้งเราน่าจะได้มีโอกาสไปดูแบบเห็นตัวเป็นๆ บ้าง อาจจะไม่มีบุญไปชุบตัวไกลๆ ถึงเมืองนอกเพื่อเข้างาน แต่เมืองไทยก็ควรจะมีได้แล้วนะ
หลังจากไม่ได้กลับมาที่เว็บตัวเองครึ่งปีด้วยความนรกของงานและทุกสิ่งอย่าง ทำให้พอมาเชคเว็บอีกที ไอ่ชิบหาย เว็บล่มไปร่วมๆ 4 เดือน เลยให้ทางโฮสช่วยเอามันกลับมาจนเข้าใช้งานปกติ
บังเอิญมากๆ ว่าเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาผมได้นั่งดูรายการเจาะใจ ช่วงสุดท้ายของรายการมีการเชิญคนดังหลายๆ คนมาพูดทิ้งท้าย ซึ่งวันที่ผมดู เป็นคุณหนุ่มเมืองจันท์มาแชร์เรื่องทฤษฎีข้าวไข่เจียวให้ฟัง ซึ่งผมก็ได้ลองนั่งฟังดู มีประเด็นบางอย่างที่น่าสนใจซึ่งมันเชื่อมโยงไปกับ 1 ในหนังดวงใจของผมเมื่อปี 2015 ที่ผ่านมาชื่อ The Intern พอดิบพอดี ซึ่งผมเพิ่งจะมีโอกาสชมอีกรอบก่อนที่จะมานั่งเขียนบทความนี้
ผมมีโอกาส (ไม่รู้จะเรียกว่าโอกาสได้ไหม) ที่ต้องคอยดูแลจัดการเรื่องระบบขายบัตรเข้างานงานหนึ่ง ช่องทางการติดต่อต้องมีการใส่เบอร์โทรศัพท์ ซึ่งก็เป็นเบอร์ของผมเอง เพราะคนอื่นๆ เขาวุ่นวายมาก จนต้องยกตำแหน่งนี้ให้ผมอย่างเต็มใจ
เนื่องจากได้โอกาสหนีงาน (แต่ต้องเอาคอมติดตัวมาด้วย) มาที่ญี่ปุ่น ซึ่งเป็นครั้งที่ 4 แล้วที่ผมมา รอบนี้ลองมากับ NokScoot ที่เขาเพิ่งจะเปิด Route ไปโอซาก้าแบบสดๆ พร้อมโปรโมชันเย้ายวนใจ เลยลองมานั่งดู แต่ในบทความนี้จะขอพูดถึงบริการหนึ่งที่มีให้เป็นทางเลือกสำหรับคนที่อยากใช้อินเทอร์เน็ตบนฟ้าให้พอรู้ทางก่อนจะตกลงปลงใจสมัคร เลยขออาสาเป็นหมูทดลองเพื่อเอามาเล่าในครั้งนี้ครับ
ตัวผมเองเป็นหนึ่งในผู้ที่ชอบชอปปิงออนไลน์ ทำบ่อยมากๆ ครับตั้งแต่เริ่มทำงานจนตอนนี้ตกงานก็ยังชอปอยู่ สิ่งที่เราหลีกเลี่ยงไม่ได้เลยคือ เมื่อมีของส่งมาในราคาที่เกินเกณฑ์ที่จะต้องจ่ายค่าภาษี ซึ่งโดยส่วนใหญ่ก็จะอยู่ราวๆ 1,000-1,200 บาท ก็จะโดนใบเรียกเก็บผมเองเมื่อได้ก็ทำการตรวจสอบตามปกติก่อนที่จะไปจ่ายเงินเพื่อรับของที่ไปรษณีย์ หลายคนเรียกคำนี้ทั้งน้ำตาว่า “ช่วยชาติ”
ผมมีโอกาสได้ไปต่างประเทศหลายครั้ง (ส่วนใหญ่ไปตามใจอยากล้วนๆ ไม่มีวัวปน) และส่วนใหญ่ผมจะแลกเงินสดไปส่วนหนึ่งไว้ใช้สำหรับซื้ออะไรเล็กๆ น้อยๆ แต่ถ้าเป็นของชิ้นใหญ่ๆ หรือมีค่าตัวเพื่อสู่ขอเกิน 2000 บาทขึ้นไปผมจะใช้บัตรเครดิตทันทีแบบไม่ทันคิด ปกติแล้วเรามักจะไม่ค่อยต้องมาตอบคำถามเรื่องการรูดบัตรเท่าไหร่ แต่บางทีที่เราไปก็เจอเขาถามกลับมาครับว่า จะคิดเป็นเงินสกุลไทยบาท หรือเป็นสกุลในท้องถิ่นนั้นดี วันนี้เลยมีคำตอบมาให้เป็นบล็อกสั้นๆ ครับ